To nie zaczęło się od Ciebie.
Kończysz zadanie i zamiast odetchnąć, czujesz pustkę i przymus, żeby gonić dalej. Ciało prosi o chwilę spokoju, a w środku coś już popędza: jeszcze to, jeszcze tamto, tylko nie siadaj. Przez lata można myśleć, że taki się po prostu ma charakter. A czasem to nie jest Twój pęd — nosisz go po kimś.
Barbara Jaworska-Kostrzewska — autorka książek o powrocie do siebie
Może znasz to z własnych dni
- Kończysz coś ważnego i zamiast ulgi przychodzi cichy niepokój — jakby nie wolno było usiąść.
- Odpoczynek trzeba u Ciebie zasłużyć. Sam z siebie jakoś się nie należy.
- Mówisz zdanie, które przysięgłaś sobie nigdy nie powtórzyć — i słyszysz w nim głos mamy albo taty.
- Dajesz ponad siły. A kiedy ktoś pyta, czego Ty potrzebujesz, przez chwilę nie znasz odpowiedzi.
Czym jest lojalność rodowa
Bywa, że ten wewnętrzny przymus nie narodził się w Tobie.
Może tata wiecznie był ponad siły — w pracy od świtu, zmęczony, niedostępny, bo „trzeba”. Może mama dźwigała dom na własnych plecach, bez chwili dla siebie. A nad tym wszystkim unosiło się ciche przekonanie, którego nikt nie musiał mówić wprost: „nie zarobisz, tylko się narobisz i zajedziesz”.
Świat się od tamtej pory zmienił. Ty masz dziś inne możliwości, inne wybory, inne życie. A jednak stary schemat został w środku — jak ścieżka wydeptana w trawie przez tych, którzy szli przed Tobą. Idziesz nią, choć wcale nie musisz, bo ciało zna ją na pamięć.
To właśnie jest lojalność rodowa: cicha, nieświadoma wierność wobec sposobu życia tych, którzy byli przed nami. Nie wybiera się jej. Ona po prostu jest — dopóki ktoś jej nie zobaczy i nie nazwie.
Iluzja bezpieczeństwa — dlaczego pęd tak trudno puścić
Kiedy się zajeżdżasz, kiedy pracujesz ponad siły i nie pozwalasz sobie stanąć — gdzieś w głębi pojawia się dziwna ulga. Podświadomość czuje: „robię to, co rodzina. Jestem swoja. Jestem wierna”. To jest właśnie iluzja bezpieczeństwa. Pęd udaje opiekuna — udaje, że chroni, że dzięki niemu będziesz bezpieczna, doceniona, na swoim miejscu.
Ale ceną bywa Twoje zdrowie. Twoje relacje. Te wieczory, których nie ma, bo znów „jeszcze tylko to”.
I tu jest coś, co chcę powiedzieć najczulej, jak umiem: najpiękniejszym szacunkiem dla trudu Twoich przodków nie jest powtarzanie ich wyczerpania. Jest nim pozwolenie sobie na życie, o jakim oni mogli tylko pomarzyć. Oni nieśli swój ciężar, żebyś Ty mogła kiedyś odetchnąć. Twój odpoczynek nie jest zdradą ich wysiłku — jest jego owocem.
Kładę dłoń na kole: możesz stanąć. Woda i tak płynie. Świat się nie zawali.
— z książki „Z lojalności do rodu”
Od czego można zacząć — jeszcze dziś
Nie ma jednej sztuczki, po której pęd znika. To proces, który ma swój rytm — bardziej jak topnienie lodu na wiosnę niż jak przekręcenie wyłącznika. Ale pierwszy krok jest delikatny i prawdziwy:
Zauważ i nazwij
Kiedy po skończonym zadaniu coś znów Cię popędza, spróbuj powiedzieć w myślach: „o, jest mój stary pęd. Witaj. Wiem, skąd przyszedłeś”. To, co nazwane, przestaje rządzić po cichu.
Zostań na trzy oddechy
Nie musisz od razu odpoczywać godzinami. Wystarczy malutki dowód dla ciała: „widzisz, usiadłam i nic złego się nie stało”. Tak oswaja się spokój — drobnymi chwilami, nie wielkim postanowieniem.
Bądź dla siebie cierpliwa
Schemat, który budował się przez pokolenia, nie rozpuści się w jeden wieczór. Każdy raz, kiedy pozwolisz sobie stanąć, jest jak kropla ciepłej wody na zmarznięte korzenie.
Nazywam się Basia. Przez lata myślałam, że ten pęd to po prostu ja — aż pewnego wieczoru, z kubkiem stygnącej herbaty w dłoniach, zapytałam siebie pierwszy raz: a jeśli on nie jest do końca mój?
Od tamtej pory piszę o powrocie do siebie i towarzyszę kobietom, które chcą łagodnie przyjrzeć się temu, co noszą po tych, którzy szli przed nimi. Nie po to, żeby cokolwiek w sobie naprawiać — bo nie jesteś zepsuta. Po to, żeby zacząć żyć własnym rytmem.
„Z lojalności do rodu”
Czuła droga do rozpoznania tego, co możesz nieść po kimś — i do pierwszych kroków ku własnemu rytmowi. W środku m.in.: ciche lojalności kobiet i mężczyzn, iluzja bezpieczeństwa, „Wypisać swój ród”, medytacja prowadząca i lekkość jako prawo, nie nagroda.
$24.00 · Ebook (PDF) od razu na maila · wydanie papierowe drukowane na zamówienie
Zobacz książkę →Co mówią osoby, które już to przeczytały
Pytania, które często wracają
Czy to jest terapia?+
Dla kogo jest ta książka?+
W jakiej formie ją dostanę?+
Można to z miłością odłożyć
To, co przyszło z lojalności do rodu, nie musi iść dalej. Nie zatrzymasz młyna siłą — ale wystarczy jeden oddech, w którym pozwolisz sobie stanąć. A jeśli chcesz przejść tę drogę wolniej i głębiej, książka będzie Ci towarzyszyć.
Ten tekst ma charakter inspiracyjny i refleksyjny. Nie stanowi formy terapii, diagnozy ani nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub wykwalifikowanym specjalistą. W przypadku trudności emocjonalnych lub zdrowotnych warto skorzystać z profesjonalnego wsparcia.