Pod kurzem czeka Twój diament.

Dla zmęczonych mam

Sięgnęłam po nią w wieczór, kiedy już naprawdę nie miałam siły. Jestem mamą trójki dzieci i pracuję w przedszkolu, więc rozdział o dawaniu ponad miarę przyszedł w idealnym momencie. Autorka pisze o progu, za którym pomaganie zaczyna kosztować nas same, i ja ten próg przekroczyłam dawno temu, tylko nie umiałam tego nazwać. Od dwóch tygodni robię wieczorem jedną rzecz tylko dla siebie. Czasem to po prostu herbata w ciszy. Książkę czytam powoli, po jednym kroku, bo szkoda mi ją skończyć.

Zaczęłam od rytuału pierwszego kroku, z dłonią na sercu i pytaniem, czy to życie jest naprawdę moje. Siedziałam tak w kuchni i nagle się rozpłakałam, zupełnie się tego nie spodziewałam. Dalej idę powoli, jestem na czwartym kroku.

O złości inaczej

Złość zawsze była u mnie tematem. Nigdy nie pomyślałam o niej jak o strażniku, który pilnuje czegoś delikatnego. Zrobiłam wieczorem ćwiczenie z dłonią i pytaniem, czego strzeżesz, i pierwszy raz nie było mi wstyd, że się wkurzam. Polecam kobietom, które ciągle przepraszają.

Najbardziej czekałam na ostatni krok, bo trzecia droga przewija się od początku książki. Nie zawiodłam się. Rozróżnienie na głos, który każe wszystko udowadniać, i ten cichszy, własny, pomaga mi teraz w pracy.

Nie wiem, jak ona to robi, że pisze, jakby znała moje myśli... Krok siódmy, o tym, co wraca, przeczytałam mężowi na głos.

czytam jeden krok na tydzień, skonczyłam trzeci, ten o dwóch drogach. to o znikaniu to cała ja