Pod starą jabłonką czeka dziecko — najczulsza część Ciebie.

O zamrożeniu

Szukałam czegoś, co pomoże mi nie zgubić tego, co poukładałam w sobie przez ostatni rok. Najbardziej został ze mną rozdział trzeci, o zamrożeniu. Moja babcia przeszła wywózkę i nigdy o tym nie mówiła, i dopiero przy tym obrazie rzeki skutej lodem zrozumiałam, dlaczego u nas w domu nie było przytulania. Płakałam, kiedy czytałam, że dziecko siedzi w ogrodzie ubrane za ciepło, bo nikt mu nie powiedział, że zima się skończyła. Robię teraz te pięć gestów dla ciała, najczęściej dłoń na sercu. Idzie mi powoli i chyba tak ma być.

Po dwóch latach terapii

Jestem po dwóch latach terapii i myślałam, że o wewnętrznym dziecku wiem już sporo. Rozdział o dziecku ratowniku czytałam trzy razy, bo za pierwszym płakałam i nie mogłam skończyć. To zdanie, że mała ratowniczka nigdy nie zeszła ze służby, siedzi we mnie do dziś. Czytam po jednym rozdziale, robię zaproszenie z końca i dopiero wtedy idę dalej. Napisałam też pierwszy list do mojej małej, tak jak w rozdziale dziesiątym.

Jestem w trakcie części czwartej i zrobiłam ćwiczenie z oddawaniem tego, co nie moje. Napisałam na kartce zmęczenie mamy i strach babci, przeczytałam słowa oddania na głos i spaliłam kartkę w garnku na balkonie. Czułam się trochę głupio, a potem spałam najlepiej od miesięcy.

Najpierw myślałam, że te wiersze na końcu rozdziałów będę pomijać. Teraz wracam do nich najczęściej, jeden mam przepisany na kartce przy lodówce. Podoba mi się też czytanie przed snem z dłonią na sercu. Dla mnie najlepsza z jej książek.

Moja terapeutka mówi podobnie o schematach z dzieciństwa, ale tu jest to podane cieplej, bez trudnych słów. Pytanie ile lat ma to uczucie zadaję sobie teraz kilka razy w tygodniu.

List do wewnętrznego dziecka pisałam z oporami, wydawało mi się to dziwne. Potem siedziałam nad kartką pół wieczoru. Nie pomijajcie zaproszeń na końcu rozdziałów.