To, co nosisz wewnątrz, kształtuje Twój świat na zewnątrz.

Zaskoczyła mnie

To moja pierwsza taka książka, normalnie czytam kryminały. Wzięłam ją po namowie koleżanki z pracy i przez pierwsze strony myślałam, że to nie dla mnie. Potem trafiłam na fragment o diamencie zasypanym kamieniami strachu i coś mnie tknęło. Po rozwodzie trzy lata chodziłam jak zgaszona i nikt nie umiał mi powiedzieć, co dalej. Tu nie ma gotowych recept, jest historia kobiety, która się pozbierała. Czytałam powoli, po jednym rozdziale. Kilka zdań wypisałam sobie na kartkę i noszę w portfelu.

Dużo wspomnień

Mam 58 lat i wychowałam się w domu, w którym się nie rozmawiało o uczuciach. Wszystko było tematem zakazanym, najbardziej picie dziadka. Czytałam tę książkę tydzień, bo więcej nie dawałam rady na raz. Przy rozdziale o ojcu płakałam jak dziecko, a potem zadzwoniłam do brata i gadaliśmy dwie godziny, pierwszy raz od lat o tamtych sprawach.

Historia dziadka, któremu wojna zabrała dom, przypomniała mi opowieści mojej babci. U nas też się o tych sprawach latami nie mówiło. Dopiero teraz zapytałam ciotkę o parę rzeczy. Dowiedziałam się więcej niż przez całe życie.

Poranki po nowemu

Od dwóch tygodni próbuję zaczynać dzień tak jak autorka, od podziękowania za to, co jest. Czasem zapominam, czasem się nie chce. Ale te poranki, kiedy się uda, są jakieś spokojniejsze.

Sama pracowałam za granicą na sprzątaniu, więc fragmenty z Anglii czytałam jak własne wspomnienia. Aż dziwne, ile kobiet ma podobne historie.

Te śniadania, przy których zawsze wybuchała awantura. U nas tak samo, do dziś nie lubię wspólnych posiłków. Dobrze przeczytać, że można z tym coś zrobić.