Czasem niesiesz w sobie coś, co zaczęło się nie w Tobie.

Czekałam na tę książkę

Mam wszystkie książki pani Barbary i na tę czekałam od zapowiedzi. Trafiła do mnie najmocniej ze wszystkich. Jest tam rozdział o tym, że jedziesz na wakacje i zamiast radości czujesz smutek swojej mamy, która nigdzie nie wyjeżdżała. Przeczytałam go trzy razy, bo to jest dokładnie moje życie od lat i nikt mi wcześniej tego tak nie nazwał. Do tego te krótkie wiersze na końcu rozdziałów, wracam do nich przed snem. Bardziej taka spokojna rozmowa niż poradnik. Polecam osobom, które ciągle coś robią i nie umieją usiąść.

Zrobiłam ćwiczenie z wypisaniem kobiet z mojej rodziny na kartce i przy trzeciej osobie się popłakałam. U mojej babci i mamy było dokładnie to samo co u mnie, żadna nie umiała odpoczywać. Autorka pisze o tym bez oceniania, raczej jak ktoś, kto siedzi obok. Czytam powoli, po jednym rozdziale wieczorem.

U nas w domu całe życie powtarzało się, że najpierw obowiązek, potem przyjemność. Dopiero tutaj przeczytałam, skąd takie zdania się biorą i że to czyjś głos, a nie prawda o życiu. Rozdział o tym, że lekkość to prawo, a nie nagroda, zaznaczyłam sobie prawie cały. Czytam drugi raz z zakreślaczem.

Mocna medytacja

Medytacja z rozdziału siedemnastego bardzo mocna. Wyobrażasz sobie cały swój ród za plecami i oddajesz im to, co nosiłaś za nich. Robiłam ją już dwa razy i za każdym razem coś puszcza.

Kupiłam w dniu premiery, bo znam wcześniejsze książki autorki. Pdf otworzył się bez problemu na tablecie, ładne wydanie. Do treści dopiero siadam.