Ta bajka jest prezentem. Do przeczytania na głos, wieczorem, pod kocem albo przy kubku czegoś ciepłego. Po bajce czekają pytania do rozmowy z dzieckiem, mały rytuał i wierszyk na koniec.
To pierwsza bajka z nowej, świątecznej opowieści o Bajce, Julku i ich rodzinie. Kolejne bajki tej opowieści są już w drodze.
Dziś jedziemy po choinkę
o radości, która pachnie lasem i czekoladą
Bajka rozwojowa dla dziecka (5–10 lat) i rodzica. Do wspólnego czytania, do zatrzymania się, do rozmowy.
Mała Bajka stała przy kalendarzu w piżamie i w jednej skarpetce. Babcia nakręciła swoją śpiewającą szkatułkę, srebrna gwiazdka zatańczyła, dzyń, dzyń, dzyń, i można było otworzyć pierwsze okienko.
W środku leżała karteczka, a na niej mała choinka narysowana zieloną kredką:
Dziś jedziemy po choinkę.
— Choinka! — pisnęła dziewczynka. — Dzisiaj jedziemy po choinkę!
Za oknem wszystko było białe. W nocy spadł śnieg, puszysty jak pierzyna, i przykrył dachy, płoty i samochód dziadka.
Julek przybiegł w piżamie, ale już w czapce. Był gotowy.
W samochodzie było ciasno, ciepło i gwarno. Pachniało mandarynkami, które mama obierała dla wszystkich, a każdy wiedział najlepiej, jaka ma być ta choinka.
— Wielka! Aż do sufitu! — wołał Julek.
— Szeroka — mówiła babcia — żeby zmieściły się wszystkie bombki.
— Puszysta — dodała mama.
— I prosta — pilnował dziadek.
— Żeby pachniała prawdziwym lasem — rozmarzył się tata.
— A gdzie ona stanie? — zapytała Bajka.
Okazało się, że każdy ma inny pomysł. Wtedy tata zaproponował:
— Zróbmy tak. Każdy po kolei powie, gdzie chciałby postawić choinkę i dlaczego. A wszyscy inni słuchają.
Pierwsza była Bajka.
— Przy oknie. Żeby każdy, kto idzie ulicą, widział jej światełka.
— Przy kominku — powiedziała babcia. — Tam jest najcieplej i najprzytulniej.
— Na środku pokoju — powiedział Julek. — Żeby można było chodzić dookoła.
Mama chciała postawić ją w kącie, żeby nikt nie potrącał gałązek, a dziadek przy półce z książkami, tak jak co roku. Tata powiedział na końcu, że on chciałby choinkę przy swoim fotelu, żeby wieczorem czytać przy jej światełkach.
— Teraz powiedzmy, co jest dobrego w każdym pomyśle — zaproponował tata. — I co może być trudne.
Przy oknie choinka będzie świecić na całą ulicę, tylko trzeba będzie przesunąć kanapę. W kącie nikt jej nie potrąci, ale mało kto ją zobaczy. Przy półce z książkami będzie jak co roku, a to też jest miłe. Przy fotelu taty będzie przytulnie, tylko trochę ciasno.
— A przy kominku? — zapytała babcia.
— Tam jest najcieplej — powiedział dziadek. — Ale od ognia gałązki mogą się zapalić. To byłoby niebezpieczne.
Babcia pokiwała głową.
— Masz rację. Przy kominku niech stoją pierniki, a choinka gdzie indziej.
— A na środku pokoju? — zapytał Julek.
— Na środku byłoby wesoło — przyznała mama. — Tylko wtedy wszyscy chodziliby dookoła i co chwilę zahaczali o gałązki. Bombki mogłyby spadać i się tłuc. A w Wigilię nie byłoby gdzie postawić stołu.
Julek zmarszczył nos i myślał bardzo mocno.
— To może przy kanapie? Żeby leżeć i patrzeć na światełka.
— O, to jest dobry pomysł — uśmiechnęła się mama.
— Zostały dobre pomysły i każdy jest tak samo ważny — powiedział tata.
Więc mama wyjęła z torebki kartkę i podarła ją na kawałeczki. Na każdym zapisali jedno miejsce: przy oknie, w kącie, przy półce z książkami, przy fotelu taty. A Julek narysował choinkę przy kanapie, bo literek jeszcze nie umiał. Karteczki trafiły do czapki dziadka.
— Losuje najmłodszy — powiedział tata.
Julek włożył rękę do czapki, mieszał bardzo długo i bardzo dokładnie, aż w końcu wyciągnął jedną karteczkę i podał ją siostrze.
— Przy… oknie! — przeczytała Bajka.
Aż podskoczyła na siedzeniu. A Julek oznajmił, że i tak będzie się pod nią kładł i patrzył na światełka.
Bajka pomyślała, że to bardzo dobry sposób. Każdy mógł powiedzieć, co myśli, i każdy został wysłuchany. Nawet Julek, chociaż miał dopiero pięć lat, miał w czapce swoją karteczkę.
A kto powiesi gwiazdę na samym czubku? Bajka chciała. Julek chciał. Tata powiedział, że on jest najwyższy, a babcia, że ona wiesza gwiazdę od czterdziestu lat. W końcu ustalili jedno: będą wieszać wszyscy razem.
Wreszcie dojechali. Kiedy otworzyli drzwi samochodu, poczuli zapach. Pachniało choinkami, mrozem i żywicą. Stały ich tam setki, jedna przy drugiej, przysypane śniegiem jak cukrem pudrem. Między nimi wisiały małe, złote lampki i mrugały do dzieci, jakby znały jakiś sekret. Gdzieś dzwoniły dzwoneczki.
A przy wejściu stał malutki domek. Wyglądał zupełnie jak z piernika: brązowe ściany, biały lukier na dachu i okienka obrysowane cukrowymi zakrętasami. Nad drzwiami wisiała gałązka jemioły z białymi kuleczkami, a z komina leciał dym. Z drzwi wydobywał się zapach cynamonu, pierników i gorącej czekolady.
Mała stanęła jak zaczarowana. Julek przycisnął nos do szybki.
Drzwi otworzyły się z cichym dzyń, dzyń i wyjrzała z nich pani w fartuchu w gwiazdki.
— Jak wybierzecie choinkę, zapraszam na coś ciepłego!
— Najpierw choinka, potem czekolada — powiedział dziadek.
— A dla mnie herbata z konfiturą z wiśni — rozmarzyła się babcia.
— A dla nas gorąca czekolada z piankami! — zawołały dzieci.
Julek uznał, że „najpierw choinka” to bardzo, bardzo długo.
Było mroźno. Śnieg skrzypiał pod butami: skrzyp, skrzyp. Kiedy oddychali, z buzi leciały im białe chmurki, jakby wszyscy byli małymi lokomotywami. Bajka chodziła między choinkami powolutku. Dotykała gałązek, a igiełki łaskotały ją w dłonie nawet przez rękawiczki. Zamykała oczy i wąchała. Ta pachniała mrozem. Ta trochę słodko. A ta…
Na końcu rzędu stała choinka ani duża, ani mała. Jedna gałązka odstawała jej na bok, jakby machała. Na czubku leżała czapka ze śniegu, a na niej przysiadł mały gil z czerwonym brzuszkiem.
Dziewczynka poczuła ciepło w brzuchu, takie samo jak wtedy, kiedy ktoś bliski czeka na nią w drzwiach.
— Ta — szepnęła. — To jest nasza.
Mama pogłaskała gałązki. Babcia powiedziała, że na bombki będzie w sam raz. Dziadek obszedł choinkę dookoła i pokiwał głową: prosta. A Julek popatrzył na nią długo i powiedział:
— Ona do nas macha.
I tak zostało.
Kiedy tata złapał choinkę za pień, gil odfrunął, a cały śnieg z czubka spadł tacie prosto za kołnierz. Tata podskoczył i zawołał „brrr!”, a wszyscy śmiali się tak, że babcia musiała usiąść na pieńku.
A potem wreszcie poszli do piernikowego domku.
W środku było ciepło jak pod kocem. Paliły się świeczki, na półkach stały słoiki pełne kolorowych cukierków, a gdzieś cichutko grała świąteczna melodia. Policzki od razu zrobiły im się czerwone. Pani w fartuchu postawiła przed dziećmi dwa wielkie kubki czekolady, a na wierzchu pływały białe i różowe pianki. Babcia dostała herbatę w szklance, a na dnie leżała łyżka wiśniowej konfitury, ciemnej i słodkiej. Na talerzu czekały pierniczki w kształcie gwiazdek, serduszek i choinek, z białym lukrem i kolorowymi posypkami.
Czekolada była bardzo gorąca, aż parowała. Julek już chciał chlapnąć łyk, ale dziadek go powstrzymał.
— Czekaj, czekaj. Pokażę wam czekoladowy oddech. Najpierw wąchasz nosem, powoli, długo, o tak. — Dziadek przymknął oczy i wciągnął zapach czekolady. — Mmm. A potem dmuchasz ustami, delikatnie, żeby czekolada ostygła i nie poparzyła języka. Fuuu.
Bajka spróbowała. Wdech nosem: mmm, czekolada i cynamon. Wydech ustami: fuuu, a na czekoladzie zrobiły się małe fale.
Julek też spróbował, tylko dmuchnął tak mocno, że pianka wyfrunęła mu z kubka i wylądowała dziadkowi na nosie. Wszyscy pękali ze śmiechu, a dziadek zjadł ją z radością.
— Ten oddech przydaje się nie tylko przy czekoladzie — powiedział dziadek, kiedy już wszyscy się uspokoili. — Kiedy coś was zdenerwuje albo przestraszy, oddychajcie tak samo. Powolutku nosem, delikatnie ustami. I od razu robi się spokojniej.
Babcia ugryzła pierniczka, zamknęła oczy i powiedziała:
— Takie pierniczki upieczemy w tym roku. Razem. I będziemy je dekorować lukrem.
— Ja będę lukrował! — krzyknął Julek.
— A ja zrobię gwiazdki! — krzyknęła Bajka.
Choinka jechała do domu na dachu samochodu, owinięta siatką jak prezent. W środku przez całą drogę pachniało lasem i trochę czekoladą.
W domu wszyscy razem przesunęli kanapę i choinka stanęła tam, gdzie wylosował Julek: przy oknie, żeby każdy, kto idzie ulicą, mógł zobaczyć jej światełka.
— Musi się teraz ogrzać i rozprostować gałązki — powiedział dziadek. — Ubierzemy ją jutro.
— Jutro?! — jęknął Julek.
— Jutro, Julku — uśmiechnął się dziadek i mrugnął do kalendarza.
Wieczorem cały dom pachniał lasem. Mała leżała już w łóżku, ale sen jakoś nie przychodził. Wymknęła się na palcach do pokoju. Było ciemno, tylko latarnia z ulicy świeciła przez okno, a za szybą wirowały płatki śniegu. Choinka stała przy oknie, cicha i ciemna, a z jej gałązek kapał ostatni śnieg. Kap. Kap.
Bajka wtuliła nos w gałązki i wciągnęła zapach.
— Dobranoc, choinko — szepnęła. — Cieszę się, że jesteś.
Wróciła do łóżka i zasnęła z zapachem lasu na policzku.
Na drzwiach czekało jeszcze jedenaście okienek.
Chwila rozmowy z dzieckiem
Ta bajka pokazuje, że w rodzinie każdy głos jest ważny, także głos dziecka. Każdy po kolei powiedział swój pomysł, reszta słuchała, razem sprawdzili, co jest dobre, a co mogłoby być niebezpieczne, a na koniec wybrali wspólnie, losując spośród dobrych pomysłów. Wieczorem, kiedy dziecko leży już w łóżku, usiądź obok, może pod kocem, i porozmawiajcie cichutko, bez pośpiechu. Tu każda odpowiedź jest dobra. Liczy się to, co czujesz w swoim sercu.
- Każdy chciał postawić choinkę w innym miejscu. Jak w końcu wybrali jedno miejsce?
- Każdy chciał trochę innej choinki. Jak myślisz, jak to się stało, że wszyscy wybrali tę jedną?
- Jak się czujesz, kiedy ktoś chce czegoś innego niż Ty? A jak, kiedy w końcu wszyscy się zgodzą?
- Gwiazdę na czubku powieszą wszyscy razem. Co lubisz robić razem z nami?
- Kiedy Bajka znalazła swoją choinkę, poczuła ciepło w brzuchu. Gdzie Ty czujesz radość?
Mały rytuał — Wspólny wybór
Wybierzcie razem jedną małą rzecz na jutro, na przykład kolor łańcucha albo pierwszą bombkę na choinkę. Niech każdy po kolei powie swój pomysł i dlaczego, a reszta słucha. Potem powiedzcie, co jest dobrego w każdym pomyśle. A jeśli trudno wybrać, napiszcie pomysły na karteczkach i niech najmłodszy wylosuje.
Światełko
„Razem umiemy wybrać to, co cieszy wszystkich.”
Wierszyk na koniec
Wielka, prosta czy puszysta? Każdy trochę inną chciał. Lecz gdy wszyscy się słuchali, każdy w sercu radość miał.
Pachnie w domu lasem, śniegiem, czekoladą, piernikami. A najpiękniej świeci choinka wybrana razem z Wami.
Szept dla dorosłego
Ta bajka jest też dla Ciebie. Może pamiętasz swoją choinkę z dzieciństwa, jej zapach i miejsce w pokoju. Wielu z nas pamięta święta, w których wszystko było z góry ustalone, w pośpiechu i bez rozmowy. Dziecko, którym kiedyś byłeś lub byłaś, też chciało mieć swoje zdanie i być wysłuchane. Kiedy dziecko ma swój głos przy wyborze choinki, czuje, że te święta są także jego. Kiedy czytasz o Bajce na głos, możesz na chwilę przytulić tamto dziecko w sobie.
Jeśli chcecie czytać dalej
Bajki rozwojowe najlepiej działają wtedy, gdy wracają wieczór po wieczorze. Dwa gotowe tomy po 12 bajek czekają w sklepie, w wersji papierowej i jako e-book:
- „Mądrość Serca” — 12 bajek rozwojowych dla dzieci i rodziców,
- „Urok Natury” — drugi tom bajek rozwojowych.
Na prezent pod choinkę: książka papierowa zdąży na święta, jeśli zamówienie przyjdzie do 1–2 grudnia. Później zostaje e-book, który jest dostępny od razu po zakupie.


