Dziś jedziemy po choinkę — świąteczna bajka do czytania z dzieckiem

|Barbara Jaworska-Kostrzewska
Rodzina idzie przez zaśnieżony las choinek obok piernikowego domku

Ta bajka jest prezentem. Do przeczytania na głos, wieczorem, pod kocem albo przy kubku czegoś ciepłego. Po bajce czekają pytania do rozmowy z dzieckiem, mały rytuał i wierszyk na koniec.

To pierwsza bajka z nowej, świątecznej opowieści o Bajce, Julku i ich rodzinie. Kolejne bajki tej opowieści są już w drodze.

Dziś jedziemy po choinkę

o radości, która pachnie lasem i czekoladą

Bajka rozwojowa dla dziecka (5–10 lat) i rodzica. Do wspólnego czytania, do zatrzymania się, do rozmowy.

Mała Bajka stała przy kalendarzu w piżamie i w jednej skarpetce. Babcia nakręciła swoją śpiewającą szkatułkę, srebrna gwiazdka zatańczyła, dzyń, dzyń, dzyń, i można było otworzyć pierwsze okienko.

W środku leżała karteczka, a na niej mała choinka narysowana zieloną kredką:

Dziś jedziemy po choinkę.

— Choinka! — pisnęła dziewczynka. — Dzisiaj jedziemy po choinkę!

Za oknem wszystko było białe. W nocy spadł śnieg, puszysty jak pierzyna, i przykrył dachy, płoty i samochód dziadka.

Julek przybiegł w piżamie, ale już w czapce. Był gotowy.

W samochodzie było ciasno, ciepło i gwarno. Pachniało mandarynkami, które mama obierała dla wszystkich, a każdy wiedział najlepiej, jaka ma być ta choinka.

— Wielka! Aż do sufitu! — wołał Julek.

— Szeroka — mówiła babcia — żeby zmieściły się wszystkie bombki.

— Puszysta — dodała mama.

— I prosta — pilnował dziadek.

— Żeby pachniała prawdziwym lasem — rozmarzył się tata.

— A gdzie ona stanie? — zapytała Bajka.

Okazało się, że każdy ma inny pomysł. Wtedy tata zaproponował:

— Zróbmy tak. Każdy po kolei powie, gdzie chciałby postawić choinkę i dlaczego. A wszyscy inni słuchają.

Pierwsza była Bajka.

— Przy oknie. Żeby każdy, kto idzie ulicą, widział jej światełka.

— Przy kominku — powiedziała babcia. — Tam jest najcieplej i najprzytulniej.

— Na środku pokoju — powiedział Julek. — Żeby można było chodzić dookoła.

Mama chciała postawić ją w kącie, żeby nikt nie potrącał gałązek, a dziadek przy półce z książkami, tak jak co roku. Tata powiedział na końcu, że on chciałby choinkę przy swoim fotelu, żeby wieczorem czytać przy jej światełkach.

— Teraz powiedzmy, co jest dobrego w każdym pomyśle — zaproponował tata. — I co może być trudne.

Przy oknie choinka będzie świecić na całą ulicę, tylko trzeba będzie przesunąć kanapę. W kącie nikt jej nie potrąci, ale mało kto ją zobaczy. Przy półce z książkami będzie jak co roku, a to też jest miłe. Przy fotelu taty będzie przytulnie, tylko trochę ciasno.

— A przy kominku? — zapytała babcia.

— Tam jest najcieplej — powiedział dziadek. — Ale od ognia gałązki mogą się zapalić. To byłoby niebezpieczne.

Babcia pokiwała głową.

— Masz rację. Przy kominku niech stoją pierniki, a choinka gdzie indziej.

— A na środku pokoju? — zapytał Julek.

— Na środku byłoby wesoło — przyznała mama. — Tylko wtedy wszyscy chodziliby dookoła i co chwilę zahaczali o gałązki. Bombki mogłyby spadać i się tłuc. A w Wigilię nie byłoby gdzie postawić stołu.

Julek zmarszczył nos i myślał bardzo mocno.

— To może przy kanapie? Żeby leżeć i patrzeć na światełka.

— O, to jest dobry pomysł — uśmiechnęła się mama.

— Zostały dobre pomysły i każdy jest tak samo ważny — powiedział tata.

Więc mama wyjęła z torebki kartkę i podarła ją na kawałeczki. Na każdym zapisali jedno miejsce: przy oknie, w kącie, przy półce z książkami, przy fotelu taty. A Julek narysował choinkę przy kanapie, bo literek jeszcze nie umiał. Karteczki trafiły do czapki dziadka.

— Losuje najmłodszy — powiedział tata.

Julek włożył rękę do czapki, mieszał bardzo długo i bardzo dokładnie, aż w końcu wyciągnął jedną karteczkę i podał ją siostrze.

— Przy… oknie! — przeczytała Bajka.

Aż podskoczyła na siedzeniu. A Julek oznajmił, że i tak będzie się pod nią kładł i patrzył na światełka.

Bajka pomyślała, że to bardzo dobry sposób. Każdy mógł powiedzieć, co myśli, i każdy został wysłuchany. Nawet Julek, chociaż miał dopiero pięć lat, miał w czapce swoją karteczkę.

A kto powiesi gwiazdę na samym czubku? Bajka chciała. Julek chciał. Tata powiedział, że on jest najwyższy, a babcia, że ona wiesza gwiazdę od czterdziestu lat. W końcu ustalili jedno: będą wieszać wszyscy razem.

Wreszcie dojechali. Kiedy otworzyli drzwi samochodu, poczuli zapach. Pachniało choinkami, mrozem i żywicą. Stały ich tam setki, jedna przy drugiej, przysypane śniegiem jak cukrem pudrem. Między nimi wisiały małe, złote lampki i mrugały do dzieci, jakby znały jakiś sekret. Gdzieś dzwoniły dzwoneczki.

A przy wejściu stał malutki domek. Wyglądał zupełnie jak z piernika: brązowe ściany, biały lukier na dachu i okienka obrysowane cukrowymi zakrętasami. Nad drzwiami wisiała gałązka jemioły z białymi kuleczkami, a z komina leciał dym. Z drzwi wydobywał się zapach cynamonu, pierników i gorącej czekolady.

Mała stanęła jak zaczarowana. Julek przycisnął nos do szybki.

Drzwi otworzyły się z cichym dzyń, dzyń i wyjrzała z nich pani w fartuchu w gwiazdki.

— Jak wybierzecie choinkę, zapraszam na coś ciepłego!

— Najpierw choinka, potem czekolada — powiedział dziadek.

— A dla mnie herbata z konfiturą z wiśni — rozmarzyła się babcia.

— A dla nas gorąca czekolada z piankami! — zawołały dzieci.

Julek uznał, że „najpierw choinka” to bardzo, bardzo długo.

Było mroźno. Śnieg skrzypiał pod butami: skrzyp, skrzyp. Kiedy oddychali, z buzi leciały im białe chmurki, jakby wszyscy byli małymi lokomotywami. Bajka chodziła między choinkami powolutku. Dotykała gałązek, a igiełki łaskotały ją w dłonie nawet przez rękawiczki. Zamykała oczy i wąchała. Ta pachniała mrozem. Ta trochę słodko. A ta…

Na końcu rzędu stała choinka ani duża, ani mała. Jedna gałązka odstawała jej na bok, jakby machała. Na czubku leżała czapka ze śniegu, a na niej przysiadł mały gil z czerwonym brzuszkiem.

Dziewczynka poczuła ciepło w brzuchu, takie samo jak wtedy, kiedy ktoś bliski czeka na nią w drzwiach.

— Ta — szepnęła. — To jest nasza.

Mama pogłaskała gałązki. Babcia powiedziała, że na bombki będzie w sam raz. Dziadek obszedł choinkę dookoła i pokiwał głową: prosta. A Julek popatrzył na nią długo i powiedział:

— Ona do nas macha.

I tak zostało.

Kiedy tata złapał choinkę za pień, gil odfrunął, a cały śnieg z czubka spadł tacie prosto za kołnierz. Tata podskoczył i zawołał „brrr!”, a wszyscy śmiali się tak, że babcia musiała usiąść na pieńku.

A potem wreszcie poszli do piernikowego domku.

W środku było ciepło jak pod kocem. Paliły się świeczki, na półkach stały słoiki pełne kolorowych cukierków, a gdzieś cichutko grała świąteczna melodia. Policzki od razu zrobiły im się czerwone. Pani w fartuchu postawiła przed dziećmi dwa wielkie kubki czekolady, a na wierzchu pływały białe i różowe pianki. Babcia dostała herbatę w szklance, a na dnie leżała łyżka wiśniowej konfitury, ciemnej i słodkiej. Na talerzu czekały pierniczki w kształcie gwiazdek, serduszek i choinek, z białym lukrem i kolorowymi posypkami.

Czekolada była bardzo gorąca, aż parowała. Julek już chciał chlapnąć łyk, ale dziadek go powstrzymał.

— Czekaj, czekaj. Pokażę wam czekoladowy oddech. Najpierw wąchasz nosem, powoli, długo, o tak. — Dziadek przymknął oczy i wciągnął zapach czekolady. — Mmm. A potem dmuchasz ustami, delikatnie, żeby czekolada ostygła i nie poparzyła języka. Fuuu.

Bajka spróbowała. Wdech nosem: mmm, czekolada i cynamon. Wydech ustami: fuuu, a na czekoladzie zrobiły się małe fale.

Julek też spróbował, tylko dmuchnął tak mocno, że pianka wyfrunęła mu z kubka i wylądowała dziadkowi na nosie. Wszyscy pękali ze śmiechu, a dziadek zjadł ją z radością.

— Ten oddech przydaje się nie tylko przy czekoladzie — powiedział dziadek, kiedy już wszyscy się uspokoili. — Kiedy coś was zdenerwuje albo przestraszy, oddychajcie tak samo. Powolutku nosem, delikatnie ustami. I od razu robi się spokojniej.

Babcia ugryzła pierniczka, zamknęła oczy i powiedziała:

— Takie pierniczki upieczemy w tym roku. Razem. I będziemy je dekorować lukrem.

— Ja będę lukrował! — krzyknął Julek.

— A ja zrobię gwiazdki! — krzyknęła Bajka.

Choinka jechała do domu na dachu samochodu, owinięta siatką jak prezent. W środku przez całą drogę pachniało lasem i trochę czekoladą.

W domu wszyscy razem przesunęli kanapę i choinka stanęła tam, gdzie wylosował Julek: przy oknie, żeby każdy, kto idzie ulicą, mógł zobaczyć jej światełka.

— Musi się teraz ogrzać i rozprostować gałązki — powiedział dziadek. — Ubierzemy ją jutro.

— Jutro?! — jęknął Julek.

— Jutro, Julku — uśmiechnął się dziadek i mrugnął do kalendarza.

Wieczorem cały dom pachniał lasem. Mała leżała już w łóżku, ale sen jakoś nie przychodził. Wymknęła się na palcach do pokoju. Było ciemno, tylko latarnia z ulicy świeciła przez okno, a za szybą wirowały płatki śniegu. Choinka stała przy oknie, cicha i ciemna, a z jej gałązek kapał ostatni śnieg. Kap. Kap.

Bajka wtuliła nos w gałązki i wciągnęła zapach.

— Dobranoc, choinko — szepnęła. — Cieszę się, że jesteś.

Wróciła do łóżka i zasnęła z zapachem lasu na policzku.

Na drzwiach czekało jeszcze jedenaście okienek.

Chwila rozmowy z dzieckiem

Ta bajka pokazuje, że w rodzinie każdy głos jest ważny, także głos dziecka. Każdy po kolei powiedział swój pomysł, reszta słuchała, razem sprawdzili, co jest dobre, a co mogłoby być niebezpieczne, a na koniec wybrali wspólnie, losując spośród dobrych pomysłów. Wieczorem, kiedy dziecko leży już w łóżku, usiądź obok, może pod kocem, i porozmawiajcie cichutko, bez pośpiechu. Tu każda odpowiedź jest dobra. Liczy się to, co czujesz w swoim sercu.

  • Każdy chciał postawić choinkę w innym miejscu. Jak w końcu wybrali jedno miejsce?
  • Każdy chciał trochę innej choinki. Jak myślisz, jak to się stało, że wszyscy wybrali tę jedną?
  • Jak się czujesz, kiedy ktoś chce czegoś innego niż Ty? A jak, kiedy w końcu wszyscy się zgodzą?
  • Gwiazdę na czubku powieszą wszyscy razem. Co lubisz robić razem z nami?
  • Kiedy Bajka znalazła swoją choinkę, poczuła ciepło w brzuchu. Gdzie Ty czujesz radość?

Mały rytuał — Wspólny wybór

Wybierzcie razem jedną małą rzecz na jutro, na przykład kolor łańcucha albo pierwszą bombkę na choinkę. Niech każdy po kolei powie swój pomysł i dlaczego, a reszta słucha. Potem powiedzcie, co jest dobrego w każdym pomyśle. A jeśli trudno wybrać, napiszcie pomysły na karteczkach i niech najmłodszy wylosuje.

Światełko

„Razem umiemy wybrać to, co cieszy wszystkich.”

Wierszyk na koniec

Wielka, prosta czy puszysta? Każdy trochę inną chciał. Lecz gdy wszyscy się słuchali, każdy w sercu radość miał.

Pachnie w domu lasem, śniegiem, czekoladą, piernikami. A najpiękniej świeci choinka wybrana razem z Wami.

Szept dla dorosłego

Ta bajka jest też dla Ciebie. Może pamiętasz swoją choinkę z dzieciństwa, jej zapach i miejsce w pokoju. Wielu z nas pamięta święta, w których wszystko było z góry ustalone, w pośpiechu i bez rozmowy. Dziecko, którym kiedyś byłeś lub byłaś, też chciało mieć swoje zdanie i być wysłuchane. Kiedy dziecko ma swój głos przy wyborze choinki, czuje, że te święta są także jego. Kiedy czytasz o Bajce na głos, możesz na chwilę przytulić tamto dziecko w sobie.


Jeśli chcecie czytać dalej

Bajki rozwojowe najlepiej działają wtedy, gdy wracają wieczór po wieczorze. Dwa gotowe tomy po 12 bajek czekają w sklepie, w wersji papierowej i jako e-book:

Na prezent pod choinkę: książka papierowa zdąży na święta, jeśli zamówienie przyjdzie do 1–2 grudnia. Później zostaje e-book, który jest dostępny od razu po zakupie.

Inne artykuły

Kiedy kochać znaczy się bać. O zamartwianiu, które udaje troskę

Kiedy kochać znaczy się bać. O zamartwianiu, które udaje troskę

Słowa, na które czekałam

Słowa, na które czekałam

Czy starczy? O lęku, który pilnuje pieniędzy

Czy starczy? O lęku, który pilnuje pieniędzy

Weź swój czas dla siebie

Chcesz pójść głębiej?

Odkryj zeszyty ćwiczeń i materiały, które pomogą Ci w pracy z sobą – krok po kroku, we własnym tempie.

Zobacz sklep