Bywa tak, że przez długi czas poruszamy się między dwoma sposobami bycia z innymi. Albo robimy się małe — ciche, niewidoczne, żeby nikomu nie zawadzać. Albo odwrotnie: bardzo się staramy, błyszczymy, udowadniamy, że jesteśmy coś warte, że zasługujemy, żeby nas zauważyć. Wyglądają jak dwie różne osoby. A często wyrastają z jednego korzenia — z tej samej cichej tęsknoty, żeby po prostu zostać zobaczoną.
Dwie drogi tej samej tęsknoty
Kiedy się chowamy, wydaje się, że tak jest bezpieczniej. Że jeśli nie będzie nas za dużo, to nikt nas nie odrzuci. A kiedy próbujemy błyszczeć, gdzieś pod spodem mieszka przekonanie, że na miłość trzeba sobie zasłużyć — że trzeba być wystarczająco dobrą, żeby ją dostać. Na obie te drogi można spojrzeć łagodnie. Bywają mądrością, która pomagała odnaleźć się w świecie, w którym nie zawsze czułyśmy się dość. Żadna z nich nie jest wstydliwa. Były schronieniem, kiedy nie umiało się jeszcze inaczej.
Trzecia droga
Jest jeszcze trzecia droga. Taka, na której nie trzeba wybierać ani znikania, ani błyszczenia na siłę. Coś pomiędzy — miejsce, w którym można po prostu być. W książce Zobaczyć siebie pada o niej takie zdanie:
Jest droga trzecia —
idzie się nią lekko,
nie dlatego, że nic nie boli,
lecz dlatego, że nie trzeba już
niczego nikomu udowadniać.
Ta droga niczego nie wymaga. Niczego nie żąda — ani żeby być kimś więcej, ani kimś mniej. Wystarczy być.
Czucie zamiast pytania „czy dobrze robię?”
Tej trzeciej drogi zwykle nie znajduje się w głowie. Trudno ją wymyślić czy zaplanować. Łatwiej ją poczuć — w ciele, w tych rzadkich chwilach, kiedy przestajemy pytać cudzymi oczami „czy wypadłam dobrze?”, a zaczynamy czuć odpowiedź gdzieś głębiej: w oddechu, w tym, jak reaguje ciało, spina się czy mięknie. Ciało wie pierwsze. Często wie wcześniej niż myśl — jak korzeń, który czuje wodę, zanim jeszcze cokolwiek zazieleni się na powierzchni.
To powolna nauka — słuchać tego czucia bardziej niż cudzych spojrzeń. Ale za każdym razem, gdy się mu zaufa, robi się w środku odrobinę przestronniej.
Małymi krokami
Przejście na tę trzecią drogę rzadko bywa jednym wielkim krokiem. Częściej to wiele malutkich — takich, których z zewnątrz prawie nie widać. Chwila, w której nie dorzuca się do rozmowy czegoś tylko po to, żeby zabłysnąć. Wieczór, w którym pozwalamy sobie nic nie osiągnąć i nikomu tego nie tłumaczyć. Herbata wypita powoli, przy świecy, bez poczucia, że marnujemy czas. Z każdym takim drobnym krokiem coś w nas oddycha trochę swobodniej.
Wcale nie chodzi o wielką przemianę. Raczej o to, żeby po trochu dawać sobie spokój: że nie trzeba ani znikać, ani zasługiwać. Że jest się kochaną także wtedy, gdy nic się nie robi.
Może rozpoznasz w tym siebie
Może i Ty czasem wahasz się między tymi dwiema drogami — raz robisz się mała, raz starasz się bardzo. Jeśli tak, to nie musisz od razu niczego zmieniać. Może wystarczy na początek jedno: zauważyć, że obie te drogi rodzą się z tej samej tęsknoty — żeby być kochaną i zobaczoną. A potem, powolutku, dać sobie choćby jeden krok w stronę tej trzeciej — tej, na której nie trzeba się chować i nie trzeba niczego udowadniać.
Najwięcej o tej drodze jest w książce Zobaczyć siebie. 12 kroków do własnego potencjału — dwanaście małych kroków, spisanych czule, po kolei. Gdybyś chciała iść nią krok po kroku, znajdziesz ją tam.
Bo może właśnie o to chodzi — żeby przestać pytać, czy jesteśmy dość, i zacząć czuć, że już jesteśmy.
Wewnątrz na zewnątrz.
