Dedykuję ten wiersz przodkini, której słowa poruszyły moją duszę.
Widzę Cię, dziękuję – a teraz idę swoją drogą, z lekkością i miłością w sercu.
🌸 Echo odwagi
Twoja historia doszła do mnie
jak szept niesiony wiatrem,
jak echo odwagi,
które przywędrowało do mojego serca.
Usłyszałam Twój głos
i pozwoliłam, by płynął przez słowa,
a potem — łagodnie ucichł.
Twój ból był kiedyś krzykiem dla świata,
dziś jest już tylko wspomnieniem,
które zamieniam w wdzięczność.
Dziedzictwo płynie dalej,
ale ja niosę z niego światło.
Zobaczyłam nas łączące nici,
poczułam, jak pulsują w rytmie życia —
i wtedy zrozumiałam:
teraz mogę iść po swojemu.
Ty pisałaś o zewnątrz —
o świecie, który ranił i udawał.
Ja piszę o wnętrzu —
o ciszy, która leczy,
o miłości, która wraca do domu.
Idę lżej,
z opowiedzianą historią,
z Twoją odwagą w sercu,
ale z własnym głosem i spokojem.
Dziękuję Ci za prawdę,
która kiedyś musiała krzyczeć.
Dziś przemawia przeze mnie
szeptem — łagodnym, kobiecym, wolnym.
Twoje cierpienia zostają przy Tobie,
Twoje światło świeci dalej.
I wiem,
że patrzysz z miłością,
a ja z wdzięcznością
idę dalej —
wewnątrz i na zewnątrz.
Wewnątrz na Zewnątrz
