Nie krzycz na dziecko, gdy się boi,
Ono nie zna jeszcze słów dla lęku.
Nie pytaj, czemu zamilkło nagle —
Może zamilkło, bo nikt go nie słuchał.
Nie odwracaj wzroku, gdy płacze,
Nie mów: „to nic”, gdy drży całe.
W jego oczach świat się wali —
Nie bagatelizuj ruin w małych sercach.
Nie mów: „tyle dzieci ma gorzej”,
Bo dla niego jego ból jest największy.
Nie porównuj — przytul.
Nie oceniaj — zobacz.
To dziecko nie przyszło, by Cię rozczarować.
Przyszło z darem: pokazuje Ci,
Gdzie Ty sam byłeś niewidziany,
Gdzie nie dostałeś, a bardzo chciałeś.
Dziecko pamięta… nie słowa.
Pamięta ton głosu.
Pamięta oczy, które patrzyły z miłością.
Lub nie patrzyły wcale.
Gdy dorosniesz, zapomnisz swoje rysunki.
Ale nie zapomnisz, kto je podarł.
Nie zapomnisz, kto nie przyszedł,
Choć obiecał.
Nie zapomnisz, czy ktoś usiadł obok,
Gdy bałeś się ciemności.
Czy ktoś zauważył, że siedzisz sam
Z sercem na kolanach.
Więc gdy dziś patrzysz na dziecko —
Patrz z serca.
Patrz nie jak dorosły, który wie lepiej,
Ale jak ktoś, kto też był kiedyś mały.
Nie zapomnij:
Dziecko nie potrzebuje ideału.
Ono potrzebuje Ciebie —
Obecnego. Prawdziwego. Kochającego.
Kliknij tutaj, masz dostęp do innych wpisów na moim Blogu-
Wewnątrz na Zewnątrz
