Lojalność rodowa

Poezja z cyklu „Symfonia Duszy”

Nie wszystko, co niesiesz,
narodziło się w Tobie.

Czasem to dłonie Babki
zaciskają się w Twoich pięściach.
Czasem to milczenie Ojca
zamieszkuje Twoje gardło.

W korzeniach płynie pamięć.
W ciele zapisane są historie,
których nikt już nie opowiada,
a jednak wciąż żyją.

Kobiety, które dźwigały świat.
Mężczyźni, którzy nie mogli unieść siebie.
Miłości, które bolały.
Domy, które milczały.

I Ty —
stojąca między przeszłością a wyborem.

Możesz dalej nieść.
Możesz udowadniać.
Możesz być lojalna wobec bólu.

Albo…

zatrzymać się.
Uklęknąć przy własnym sercu.
I powiedzieć cicho:

„Widzę was.
Dziękuję.
I wybieram żyć lżej.”

Bo prawdziwa lojalność
nie polega na powtarzaniu cierpienia.
Lecz na odwadze,
by zakończyć to,
co nie zaczęło się od Ciebie.

Szanuję Wasz los —
ten, który był ciężarem
i ten, który był miłością.

Oddaję to, co nie było moje
i to, czego nie mogliście unieść.

Z pokorą przyjmuję dar życia.
Z wdzięcznością.
Bez gniewu.

I idę dalej —
już nie z obowiązku,
lecz z wyboru.

🌿 Przeczytaj także inne wiersze z cyklu „Symfonia Duszy”
➡️ Kliknij tutaj

Inspirujące wiersze, Kliknij tutaj-

Wewnątrz na Zewnątrz