🌙 Każda Nuta to historia, którą usłyszałam — szept z Symfonii Ciszy. Czyjaś prawda, czyjaś droga, czyjeś światło. Ja jestem tą, która słucha między nutami i zapisuje je dla innych — by nieść światło.
Cień nie jest tym, co we mnie złe — jest tym, czego długo we mnie nie chciałam zobaczyć.
Przez wiele lat myślałam, że jeśli wystarczająco się postaram, w końcu stanę się widoczna. Że ktoś dostrzeże moją wartość. Że jeśli będę dobra, cierpliwa, gotowa pomóc — przestanę być niewidzialna we własnym życiu.
Wierzyłam, że bycie dobrą kobietą oznacza zasłużyć sobie na to, by mnie zauważono.
A jednak im bardziej się starałam, tym bardziej znikałam.
Cień nie zawsze jest tym, co w nas złe. Czasem jest tym, czego długo w sobie nie chciałam pokazać — bo bałam się, że za to mnie odrzucą. Złością, kiedy potrzebowałam powiedzieć "nie". Smutkiem, kiedy ktoś przekroczył moją granicę. Potrzebami, które wstydziłam się mieć.
Cień to ta część mnie, którą schowałam głęboko — żeby być milsza, łatwiejsza, bardziej kochana.
A ona i tak była. Tylko ucichła. I po cichu zabierała mi siły.
Cień nie znika dlatego, że odwracam wzrok. Wręcz przeciwnie — kiedy go nie widzę, zaczyna mówić moim głosem, kiedy się tego nie spodziewam. Wybucha tam, gdzie nie powinien. Krytykuje cudze życie, choć to o moim chce mi coś powiedzieć.
Akceptacja cienia nie jest pozwoleniem, żeby robić innym krzywdę.
Jest pozwoleniem, żeby najpierw zobaczyć — to też jestem ja.
Ta zmęczona. Ta, która ma dość. Ta, która chce być zauważona, choć nauczono ją, że to wstyd. Ta, której bywa wstyd za własne potrzeby.
Długo z nimi walczyłam, jakbym mogła je przegnać dyscypliną. A one wracały — mocniejsze za każdym razem, gdy próbowałam udawać, że ich nie ma.
Dopiero kiedy przestałam je odpychać, zaczęły mnie czegoś uczyć.
Złość pokazała mi, gdzie zostawiłam swoje granice. Smutek — co naprawdę straciłam, kiedy sobie odmawiałam. Wstyd — które słowa innych ludzi nosiłam w sobie zbyt długo, choć dawno powinnam je odłożyć. Tęsknota za widocznością — że nie chodzi o to, żeby ktoś mnie wreszcie zobaczył. Chodzi o to, żebym ja siebie zobaczyła.
Cień stał się przewodnikiem. Nie wrogiem.
Nie chodzi o to, żeby pokochać w sobie wszystko. Niektóre rzeczy zostają trudne. Niektóre wzorce wciąż wracają.
Ale jest różnica między walką a uważnością. Między tłumieniem a rozumieniem.
Mogę dziś powiedzieć: widzę cię. Wiem, że jesteś. Nie udaję, że cię tu nie ma.
I dopiero wtedy — nie wcześniej — coś się we mnie rozluźnia.
Bo nic, co zauważone, nie ma już takiej władzy. Nic, co nazwane, nie rządzi w cieniu.
Zaczęłam patrzeć na siebie tak, jak patrzy się na ogród po deszczu — ze wszystkim, co tam jest. Z mokrą ziemią, z połamanymi gałązkami, z tym, co rośnie krzywo.
I dopiero wtedy zobaczyłam, że nawet w tej krzywiźnie jest piękno. Że to wszystko, co chowałam — żeby ktoś mnie zauważył — od początku było mną. Wystarczyło, żebym ja sama na siebie spojrzała.
Tak długo czekałam, aż ktoś mnie zobaczy. Aż któregoś dnia usiadłam cicho — i sama spojrzałam na siebie. To było wszystko, czego potrzebowałam.
— BJK, z tomiku Poezja Symfonii Duszy
🌿 Warto przeczytać
Nuta 1 z 31 — Zaufanie do losu — o zgodzie na to, czego nie wiemy i nie kontrolujemy
Nuta 2 z 31 — Obecność — o byciu tu i teraz, które nie jest techniką, lecz powrotem do siebie
Nuta 3 z 31 — Cisza — o ciszy jako miejscu, nie jako braku
Nuta 4 z 31 — Granice — o granicach jako formie miłości do siebie
Nuta 5 z 31 — Wdzięczność — o wdzięczności, która nie jest udawaniem że wszystko jest piękne
Nuta 6 z 31 — Przebaczenie — o przebaczeniu jako akcie wobec siebie
Nuta 7 z 31 — Powrót do siebie — o powrocie, który nie ogłasza się głośno
